'Hemelse juwelen'

39#2020
De Hemelse Juwelen van Donna Leon speelt in Venentië, maar zonder haar commissario. Goed geschreven met veel kennis van zaken. Maar maakt geen blijvende indruk. Tijdens het lezen merkte ik dat ik dit boek al een keer gelezen had;-)
Caterina Pellegrini houdt evenveel van muziek als van haar geboortestad Venetië. Wanneer ze als muziekwetenschapper de kans krijgt om de nalatenschap van een onbekende componist te onderzoeken, hoeft ze niet lang na te denken. De erfenis blijkt te bestaan uit twee antieke kisten met brieven en andere papieren. Caterina hoopt op een muzikale ontdekking die haar doorbraak zou kunnen betekenen, maar haar opdrachtgever lijkt slechts uit op financieel gewin.
Uit de brieven komt stukje bij beetje het intrigerende leven van Agostino Steffani naar voren. Hoe dieper Caterina graaft, hoe dringender haar vragen worden. Wat had de man te maken met de grootste moordzaak van zijn tijd? En wat is de rol van Moretti, de advocaat door wie Caterina voor deze opdracht is ingehuurd?

Sleutels

Een zacht gegons en gebrom liet haar bovendrijven. Geen wekker, maar haar oude zwarte, verharende kat, die steeds verbazingwekkend de slaapkamerdeur open kreeg om op haar kussen te slapen. Dat wilde ze niet, want al die losse zwarte haren op het beddengoed stond wat viezig.
Met een hand door haar kort donkere haar overeind komend pakte ze de zware zwarte kat en zette het beest op de grond.
“Ja, ga maar vast naar beneden”, zei ze tegen de kat. “Ik kom eraan”
Stom, praten tegen je huisdier, maar dat went gemakkelijker aan dan af.
Het gebruikelijke ochtend ritueel van douchen, kleding uitkiezen, eigenlijk volslagen onbelangrijk, straks moest ze toch haar werkkleding weer aan.
De kat stond te bléren, die wilde eten. Haar maag rommelde nu ook.
Nog half in slaapstand gaf de kat eten, maakte ze een kom yoghurt met muesli en ging zitten.
Had ze het echt gedaan? Hem een huissleutel gegeven?

Energiek sprong hij uit bed. Nog steeds helemaal tevreden over dit moderne appartement met de strakke meubels in de open ruimte.
Het leven lachte hem nu toch echt toe. Het was pas zes uur, maar in zijn hardloopkleding ging hij eerst 5 kilometer lopen in en rond het park. In zijn werk zat hij meestal.
In de lichte ochtend zag alles er fantastisch uit. De kleuren helder, de geluiden aangenaam. Zijn nieuwe hardloopschoenen zaten voortreffelijk en het was lekker lopen door het park.
Hij was verliefd, voor het eerst van zijn volwassen leven, echt verliefd!
Ze was niet de ideale partner, maar het hart had gekozen.
Gisteravond was een hoogtepunt geweest, een mooie Italiaanse maaltijd bij haar thuis, ze kon goed koken, daarna een goed gesprek en een explosieve vrijpartij waar hij nog warm van werd wanneer hij eraan terugdacht. Ze had het jammer gevonden dat hij niet bleef slapen, maar hij zo zijn eigen ochtendritueel.
Wat zijn hart deed zingen was de huissleutel die zij hem gegeven had!

©Hannie Stork

'De stalker in de nacht'

38#2020
De stalker in de nacht van Robert Bryndza leest als een trein.
Er zijn meer delen, ik hen er nu 3 gelezen, nog een paar te gaan!
Midden in een broeierig hete zomernacht wordt inspecteur Erika Foster opgeroepen. Een dokter is thuis in zijn bed -gevonden, gestikt. Zijn polsen zijn vastgemaakt en zijn ogen puilen uit door de doorschijnende plastic zak die strak om zijn hoofd is gebonden. Een paar dagen later wordt een tweede slachtoffer gevonden, in exact dezelfde omstandigheden. Wat linkt de slachtoffers aan elkaar en aan hun moordenaar? Waarom is er zo weinig bekend over hun verleden? Als Erika en haar team de zaak onderzoeken, stuiten ze op een zeer -berekenende dader, die zijn prooi al lang van tevoren stalkt – en dan op het juiste moment toeslaat.

'Zoete bezitting'

37#2020
Zij is een popster die leeft voor de spotlights en de aanbidding van haar fans. Hij is een nuchtere bodyguard die gaat voor onvoorwaardelijke trouw. Romantiek en erotiek voor het luchtige tussendoor. Al dat zware scandinavische is leuk, maar iets anders mag ook.
Popzangeres Lyric Jones is een wilde meid die snel en intens leeft altijd op de vlucht voor haar verleden en de nachtmerries die haar achtervolgen. Ze is gewend te krijgen wat ze wil, ook groupies. Hoe meer zielen in bed, hoe meer vreugd; maar diep in haar hart is ze vooral doodsbang om alleen te zijn.
Er zijn weinig dingen waar bodyguard Connor Malone minder zin in heeft dan oppas spelen voor een verwende zangeres op vakantie. En hoewel Lyrics grillen hem bijna tot waanzin drijven, weet hij met zijn kalme intensiteit voorbij haar verdedigingslinies te komen. Maar kan zij het wel aan om kwetsbaar te zijn?

'Het oordeel'

36#2020
Deel 6 van de serie Bergmankronieken van Hjorth Rosenfeldt: Het oordeel
Het laatste deel van de serie, er zouden er makkelijk nog wat na kunnen komen, maar nu even niet. Hoe het met Sebastian afloopt zullen we niet te weten komen. Maar goede serie, heeft me toch wel even bezig gehouden.
Sebastian Bergman is teruggekeerd naar zijn oude leven en heeft nog slechts sporadisch contact met de Nationale Recherche. Van zijn dochter Vanja heeft hij al vier maanden niets meer gehoord. Ze woont en werkt inmiddels in Uppsala, bij de plaatselijke politie.
Dan wordt Uppsala opgeschrikt door een serieverkrachter die zijn slachtoffers verdooft voor zijn daad. Een van hen komt daarbij te overlijden en een ander slachtoffer pleegt zelfmoord wanneer de aanval zich herhaalt. De politie roept de hulp in van de Nationale Recherche en ook Bergman sluit zich weer bij het team aan.
De angst voor nieuwe verkrachtingen wordt steeds sterker. Vanja besluit zichzelf als lokaas in te zetten en brengt daarmee haar eigen leven in gevaar. Maar de dader heeft nog een ander doel...

Uien

Alex werd wakker en schrok. Er was niets te horen beneden in de kantoren. Wat was er aan de hand, kwamen ze hem nu toch nog halen. Wat voor dag was het? Na wat nadenken moest dat toch een zaterdag zijn.
Het was een stoffige zolder boven een kantoorpand. Soms sprak hij een hele week alleen maar tegen de duiven op het dak.
De kleine ramen waren dichtgeplakt met kranten, hele oude kranten.
Alex was duizelig, het honger gevoel was allang verdwenen. Hij moest zuinig zijn met het weinige voedsel. Het enige wat er in overvloed was waren uien. Grote uien met droge, knisperende schillen. Rauwe uien, want vuur maken was onmogelijk.
Het was koud op die zolder. Alex was afhankelijk van één persoon, die eens in de week wat voedsel kwam brengen. Er was niet veel meer te krijgen en altijd waren er die uien, al twee jaar lang.
Hij had er geen hekel aan gekregen, voor hem betekende de uien een overlevingskans.
Hij veegde zijn nu lange steile haar naar achteren en liep gebogen naar een klein raam om naar buiten te kijken, hoelang nog voor hij naar buiten kon, de frisse lucht in.
De gracht waar het kantoor aan stond was net niet te zien. Wel de gebouwen aan de overkant.
Hij had geen bril meer, die was ergens kwijtgeraakt, maar hij tuurde en zag vlaggen. Nederlandse vlaggen, zou het….
Durfde hij naar beneden om te kijken….
In de war opende hij de houten deur die aan de andere kant gecamoufleerd was.
Er was niemand in de kantoren. Hij liep naar het raam en zag weer die vlaggen.
Op een kalender op één van de bureaus stond de datum : 5 mei 1945.
Nog verder naar beneden liep hij, wezenloos en wat bang naar buiten. Het was echt zo….
In de verte was gejuich en rumoer te horen. Hij sloop langs de grachtenpanden tot de Rozengracht en durfde toen wat meer.
De gebogen houding was niet meteen weg en hij voelde zich ziek, maar er was één dwingende gedachte, naar huis, naar zijn ouders, die hij al 2 jaar niet meer gezien of gesproken had.
Zij wisten niet waar hij was en of hij nog leefde.
Hij liep op de oude afgetrapte schoenen en in een schamele broek en nog schameler overhemd. Hij had een oude jas aan die beneden aan de kapstok was blijven hangen ging op weg naar huis.
Bij het portiek aangekomen was hij op en moest op de trap gaan zitten. Hij kon niet meer.
Wat later toch de steile trap op en aangebeld. Hij riep naar boven wie hij was.
Zijn moeder en jongste zus stonden verstild op de overloop naar beneden te kijken en konden hun ogen en oren niet geloven. Zijn zus rende naar beneden en hielp hem trap voor trap omhoog.
Daar stortte hij huilend in. Hij schaamde zich, hij stonk en zat onder de schurft, maar hij was vrij!

©Hannie Stork

'De test'

35#2020
Deel 5 van de serie Bergmankronieken van Hjorth Rosenfeldt: De test
Het team van de politie en hun leven is bijna belangrijker dan de misdaden die ze oplossen. Wederom spannend al wordt het ongeloofwaardiger.
In een verlaten schoolgebouw wordt het lichaam van een Zweedse televisieberoemdheid gevonden. Hij is vastgebonden op een stoel in een hoek van het klaslokaal, op zijn rug zit een lijst met vragen vastgeniet, en hij is door het hoofd geschoten.
Het is het begin van een reeks moorden op mediapersoonlijkheden, die hun gebrek aan kennis met de dood moeten bekopen. In een gewaagd interview fulmineert de nog onbekende moordenaar tegen de onnozelheid in de media. Gerechtspsycholoog Sebastian Bergman daagt hem daarom op zijn beurt uit tot een intellectuele krachtmeting. Een krachtmeting waarmee hij zijn leven op het spel zet.