'De weg naar huis'

36#2025 De weg naar huis - Kristin Hannah

Het verhaal van een vrouwelijke veteraan. Net als in een van haar andere boeken ze de aandacht op vrouwen in een oorlogssituatie en de trauma's die dat meebrengt. Na een ongeluk met een Black Hawk in Irak raakt de hoofdpersoon een been kwijt en moet dealen met haar gevoelens over haar jeugd, haar carrière en haar huwelijk. Goed geschreven met veel inlevingsvermogen. 

Net op het moment dat haar huwelijk op de klippen dreigt te lopen krijgt Jolene, een helikopterpiloot bij de Nationale Garde van het Amerikaanse leger, bericht dat ze uitgezonden wordt. Ze moet haar twee dochters en onder spanning staande huwelijk achterlaten en vertrekt voor een jaar naar Irak.
Haar man Michael, die al weinig begrip had voor Jolenes toewijding aan het leger, blijft achter en moet als drukbezette advocaat de zorg dragen voor de kinderen. Een zaak waarbij hij een ex-militair met PTSS moet verdedigen zorgt langzaam voor meer begrip bij Michael en hij ziet in dat hij zijn rol als echtgenoot en vader lange tijd heeft verwaarloosd.
Wanneer Jolenes helikopter neerstort tijdens een missie keert ze eerder dan gepland terug bij haar gezin. Ze moet haar draai weer vinden in het gezinsleven terwijl ze probeert te herstellen van wat ze heeft meegemaakt. Lukt het Michael om Jolenes vertrouwen terug te winnen en haar te helpen met het verwerken van de gebeurtenissen in Irak?

'Van vader op zoon"

121#2020 Jeffrey Archer - Van vader op zoon. De Clifton-kronieken Dl.2. 
Ik was van plan ze niet achter elkaar te lezen, maar deze moest ook even uit! Het geheel doet mij denken aan de boeken met gebundelde feuilletons die mijn oma had. Van rondreizende mannen met een moeilijke achtergrond die heldendaden verrichten. Oorspronkelijk in kranten gepubliceerd en later gebonden. Dickens en Zola zal ik maar zeggen. Of het net zo goed is weet ik niet, deze kronieken zijn tenslotte uit de 20e eeuw. Ze voldoen wel aan alles waar zo'n verhaal over zou kunnen gaan. 
Dit jaar lukt het vast niet meer, maar de andere vijf komen vast in 2021.

Vlak voor het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog neemt Harry Clifton dienst bij de marine om te ontsnappen aan de familiegeheimen en zijn teleurstelling dat hij nooit met Emma Barrington zal kunnen trouwen. Bij een schermutseling met de Duitsers op de Atlantische Oceaan wordt zijn schip tot zinken gebracht en slechts een handjevol overlevenden wordt opgepikt door een Amerikaans cruiseschip. Als Tom Bradshaw, een van Harry’s officieren, diezelfde nacht alsnog sterft, grijpt Harry zijn kans en neemt diens identiteit aan.
Bij aankomst in New York beseft Harry dat hij een grote fout heeft gemaakt. De problemen die Tom Bradshaw bij zijn vertrek achterliet, konden wel eens veel groter zijn dan die van hemzelf, en Harry heeft geen enkele mogelijkheid meer zijn ware identiteit te bewijzen.

'De jaagster'

112#2020 De Jaagster van Kate Quinn stond al een tijdje op mijn lijstje. Een heel dikke spannende thriller waar je in blijft lezen. De karakters zijn goed uitgewerkt, de ongeloofwaardigheid bijna onopgemerkt. Meer van deze graag!

Het is 1946. De Britse oorlogscorrespondent Ian Graham is erop gebrand de vrouw te pakken te krijgen die bekendstaat als die Jägerin – de jaagster. De vrouw heeft gruwelijke misdaden gepleegd, maar daarnaast wordt Ian gedreven door een heel persoonlijke reden. Het lijkt een onmogelijke opgave om haar te vinden, tot hij Nina Markova ontmoet, een Russische pilote die tijdens de oorlog in vijandelijke handen viel maar wist te ontsnappen. Zij is de enige die ooit oog in oog heeft gestaan met de jaagster en het heeft overleefd. Ondertussen maakt de zeventienjarige Jordan in Amerika kennis met de nieuwe verloofde van haar vader, een vrouw met een licht Duits accent en een verleden waarover ze niet wil praten... De jaagster is een razendspannend verhaal vol waargebeurde historische feiten, liefde en verraad, dat van het begin tot het einde boeit.

Uien

Alex werd wakker en schrok. Er was niets te horen beneden in de kantoren. Wat was er aan de hand, kwamen ze hem nu toch nog halen. Wat voor dag was het? Na wat nadenken moest dat toch een zaterdag zijn.
Het was een stoffige zolder boven een kantoorpand. Soms sprak hij een hele week alleen maar tegen de duiven op het dak.
De kleine ramen waren dichtgeplakt met kranten, hele oude kranten.
Alex was duizelig, het honger gevoel was allang verdwenen. Hij moest zuinig zijn met het weinige voedsel. Het enige wat er in overvloed was waren uien. Grote uien met droge, knisperende schillen. Rauwe uien, want vuur maken was onmogelijk.
Het was koud op die zolder. Alex was afhankelijk van één persoon, die eens in de week wat voedsel kwam brengen. Er was niet veel meer te krijgen en altijd waren er die uien, al twee jaar lang.
Hij had er geen hekel aan gekregen, voor hem betekende de uien een overlevingskans.
Hij veegde zijn nu lange steile haar naar achteren en liep gebogen naar een klein raam om naar buiten te kijken, hoelang nog voor hij naar buiten kon, de frisse lucht in.
De gracht waar het kantoor aan stond was net niet te zien. Wel de gebouwen aan de overkant.
Hij had geen bril meer, die was ergens kwijtgeraakt, maar hij tuurde en zag vlaggen. Nederlandse vlaggen, zou het….
Durfde hij naar beneden om te kijken….
In de war opende hij de houten deur die aan de andere kant gecamoufleerd was.
Er was niemand in de kantoren. Hij liep naar het raam en zag weer die vlaggen.
Op een kalender op één van de bureaus stond de datum : 5 mei 1945.
Nog verder naar beneden liep hij, wezenloos en wat bang naar buiten. Het was echt zo….
In de verte was gejuich en rumoer te horen. Hij sloop langs de grachtenpanden tot de Rozengracht en durfde toen wat meer.
De gebogen houding was niet meteen weg en hij voelde zich ziek, maar er was één dwingende gedachte, naar huis, naar zijn ouders, die hij al 2 jaar niet meer gezien of gesproken had.
Zij wisten niet waar hij was en of hij nog leefde.
Hij liep op de oude afgetrapte schoenen en in een schamele broek en nog schameler overhemd. Hij had een oude jas aan die beneden aan de kapstok was blijven hangen ging op weg naar huis.
Bij het portiek aangekomen was hij op en moest op de trap gaan zitten. Hij kon niet meer.
Wat later toch de steile trap op en aangebeld. Hij riep naar boven wie hij was.
Zijn moeder en jongste zus stonden verstild op de overloop naar beneden te kijken en konden hun ogen en oren niet geloven. Zijn zus rende naar beneden en hielp hem trap voor trap omhoog.
Daar stortte hij huilend in. Hij schaamde zich, hij stonk en zat onder de schurft, maar hij was vrij!

©Hannie Stork