Oma II

 

Familie

Terugdenkend aan mijn oma, zie ik een kleine vrouw met pantoffels en een schort voor.
Altijd bezig omdat haar man verkondigde dat een arbeidersvrouw niet mocht zitten en lezen.
De vertaling; zij moest altijd klaarstaan om hem te bedienen en te verzorgen.

Gelukkig ging hij vaak een straatje om. Zij saboteerde dan zijn uitspraak door slecht vertaalde romannetjes te lezen die zij in de oven bewaarde omdat hij daar toch nooit keek.

©Hannie Stork

Oma I

 Familie

Terugdenkend aan mijn oma, zie ik een forse vrouw met een groene alpinopet in een haardstoel naast het raam zitten. Er hangt op 4 hoog een spiegeltje dat naar beneden gericht is zodat ze ziet wie de trappen op gaat naar de voordeur en wie er op straat langsloopt.
Tegenover haar staat opa’s stoel met eenzelfde constellatie.
Voor mij zit ze daar altijd appels te schillen in haar gebloemde, zelfgemaakte jurk altijd gemaakt naar hetzelfde patroon met daaronder het grote korset. Daarop altijd een vestje dat iets te klein is.
Oma maakt de lekkerste grove appelmoes die ik ken. 

©Hannie Stork

Wat je bent

 

Wat je bent

Je bent gemaakt, zo’n 100 gram

Je bent vervoerd, in een doos

Je bent opgesteld en verkocht

Je bent gekocht om gebruikt te worden, 

op een bureau rond te zwerven.

Beschadigd, in gebruik,

bekloven, achtergelaten, meegenomen

Voortdurend gereisd, gestaan, gebruikt, en teruggeven

Leegraken, verdrogen – leeg

Uit elkaar gevallen – weggegooid

Weggegooid.

©Hannie Stork

Maandag wasdag

Maandag wasdag                                                                           

 Op zondagavond wordt de ketel op het gasfornuis gezet. Zwaar werk dat door mijn vader en moeder samen wordt gedaan. Alleen wanneer ik laat naar bed ga maak ik het mee. De hele nacht staat de ‘witte was’ dan te sudderen.

’s Morgens na het ontbijt, mijn vader heeft zijn leren jas voor de buitendienst al aan, helpt hij mijn moeder de wasketel van het fornuis te tillen en brengen zij samen die volle ketel naar de kleine badkamer waar hij in de ‘wasmachine’ wordt gegoten. Was en heet water.

Wij gaan naar school en mijn moeder bewerkt de was.

©Hannie Stork

Ademloos

Het was niet vandaag en ook niet gisteren, maar eens stond ik ademloos op 5300 meter op de flank van de Chacaltaya, hoog boven La Paz in Bolivia. Ademloos door het uitzicht, ademloos ook vanwege het gebrek aan zuurstof, geboeid door een aan de berg hangende hut, die werd uitgebaat door een wat verdwaalde Oostenrijker. Onwezenlijk in de sneeuw met onvoldoende adem om een paar meter omhoog te kunnen lopen.
Het was daar dat ik op reis het meest adembenemende toilet meemaakte. In een stal bij wat lama’s was een hokje met stro, het was de bedoeling dat mensen en lama’s daar hun behoeften deden. Onaards ook om daarna naar beneden te lopen, voor het vervoer uit, terwijl de wind en de hoge wolken op deze knisperheldere dag van achter laag over je hoofd hoorbaar naar voren schuiven. In de diepte meren, niet in te schatten hoe groot door de afstand, met prachtige diepe kleuren door de mineralen in het water.

De baas

Een klein, stevig gebouwd dametje stapte uit de auto en greep alle tassen die voor in de auto lagen. Met de armen vol probeerde zij de auto op slot te zetten waarbij de sleutel natuurlijk eerst viel en zij met al die tassen moeizaam bukkend deze moest oppakken en de auto op slot deed.
Wankelend, want op hoge hakken met veel bagage en een kokerrokje aan liep zij naar de voordeur. Huissleutels zoeken was een probleem maar gelukkig had haar man haar aan horen komen en de deur opengedaan.
Niet genoeg, luid gaf zij aan verwacht te hebben dat hij naar buiten was gerend bij het horen van de auto om haar te helpen met haar tassen.
Gelaten liet hij het over zich heen komen. Hij was het gewend na meer dan 40 jaar.