'Schilderslief'

54#2020

Schilderslief van Simone van der Vlugt is een mooi inkijkje hoe het had kunnen zijn in de 17e eeuw, bij Rembrandt thuis. Knap gedaan.

Op een julidag in 1650 wordt Geertje Dircx door het vroedschap van Amsterdam aangehouden, in een koets getrokken en voor twaalf jaar opgesloten in het spinhuis van Gouda. Van een proces is geen sprake: ze wordt monddood gemaakt. Haar geliefde Rembrandt van Rijn heeft daartoe opdracht gegeven. Vanuit het spinhuis blikt Geertje Dircx terug op haar leven. Ze is van eenvoudige komaf, wordt jong weduwe, maar weet zich te redden door als kindermeisje voor een welgestelde familie in Hoorn te werken. Als die betrekking eindigt, gaat ze naar Amsterdam en treedt ze in dienst bij Rembrandt van Rijn. Hij zoekt een kindermeisje voor zijn zoon Titus, omdat zijn vrouw Saskia ernstig ziek is. Na Saskia's dood bestiert Geertje al snel het hele huishouden, zorgt voor Titus en voor de eenzame Rembrandt. Jarenlang leven ze als een getrouwd paar, en Rembrandt geeft haar de sieraden uit Saskia's erfenis. Maar op een gegeven moment blijkt zijn liefde voor Geertje niets meer waard. Geertje laat het er niet bij zitten en klaagt de beroemde schilder aan.

'Klikspaan'

53#2020

Nummer 4 in de serie. Een soort feuilleton over Helen Grace. M.J. Arlidge gaat nog een paar boeken door, maar ik moet er toch echt iets anders tussendoor lezen. Goed geschreven, maar de hoofdpersoon is op een gegeven moment toch minder boeiend.

Inspecteur Helen Grace heeft zoiets nog niet eerder meegemaakt: zes branden in vierentwintig uur, met twee doden en meerdere gewonden als gevolg. Dit moet opzet zijn, en het lijkt erop dat iemand de stad tot de grond toe wil laten afbranden. Grace doet met haar team onderzoek in de rokende puinhopen van de stad. Waar is de pyromaan die dit op zijn geweten heeft? Waarom maakt hij juist deze slachtoffers? Iedereen kan zijn volgende doelwit zijn. Eén fout kan het einde Helens carrière betekenen, en in steeds meer gebouwen breekt brand uit. Ondertussen moet Helen ook haar eigen demonen zien te verslaan...

'De theeroos'

52#2020

De theeroos van Jennifer Donnelly is de eerste van een trilogie. Het begint wat kabbelend. Een degelijke historische roman met de rauwe kantjes die daar bij horen. Het wordt groots en meeslepend en dan wil je het snel uitlezen.

Jennifer Donnelly combineert romantiek, historie en spanning. Londen, 1888. Fiona Finnegan woont in een van de armoedige steegjes van East End, waar overdag kinderen spelen en 's nachts dieven, prostituees en dromers rondhangen. Ze werkt net als haar vader in de theefabriek van William Burton en droomt ervan om ooit samen met haar grote liefde Joe Bristow een eigen theewinkeltje te kunnen openen.

Fiona's leven staat op z'n kop als haar vader door een onverklaarbaar ongeluk in de fabriek sterft. Fiona vermoedt dat er opzet in het spel is en dat ook zij gevaar loopt. Ze vlucht naar New York en werkt zich daar op naar de top van de Manhattanse theehandel. Ondanks haar succes kan ze het verleden echter niet laten rusten. Ze keert terug naar Londen voor een gevaarlijke confrontatie met de man die de dood van haar vader op zijn geweten heeft…

'Pluk een roos'

51#2020 

Maar weer een Arlidge; Pluk een roos. We gaan gewoon door naar de volgende seriemoordenaar. Maar geschreven met een goede pen. Ik denk dat ik af en aan de hele serie wel uitlees met als bonus het boekje van de thrillermaand.

Helen Grace is de heldin van de populaire thrillerreeks van M.J. Arlidge. Ze is een geharde rechercheur die motor rijdt en zich het liefst alleen door het leven slaat, maar wordt achtervolgd door persoonlijke demonen die haar af en toe zelfs in een depressie dreigen te storten. Toch is zij onmisbaar in de strijd tegen psychopaten die Southampton blijven teisteren en onschuldige slachtoffers maken, op gruwelijke wijze…

'De bron.Dl.1. Het begin

50#2020 

Nora Roberts heeft met deze trilogie 'De bron' een ergere situatie beschreven in roman-vorm als waar wij nu in zitten. Troostrijk, nee. Het distopische verhaal komt iets te dichtbij als je wat somber bent. Toch lees je door. Het is goed geschreven en ergens moet er een lichtpunt komen en dat komt er dan ook.

Het begon allemaal op oudejaarsavond.

De ziekte kwam plotseling en verspreidde zich snel. De angst verspreidde zich nog sneller. Binnen een paar weken viel alles uiteen: het elektriciteitsnet haperde, de overheid en rechtsstaat vielen om, en meer dan de helft van de wereldbevolking was dood.

Waar orde was, is nu chaos. Waar de macht van wetenschap en technologie afbrokkelt, komt magie in hun plaats. Soms goede, zoals de magie die Lana Bingham gebruikt in de loft waar ze met haar geliefde Max woont. Soms ondenkbaar kwade magie, die overal kan huizen – om de hoek, in stinkende tunnels onder de rivier – of in degenen van wie je het meest houdt.

Met niemand om te vertrouwen behalve elkaar, ontvluchten Lana en Max het vernielde New York. Ze zijn niet de enigen. Over het hele land proberen reizigers naar het westen te vluchten. Maar in een wereld van overlevenden waar iedere vreemde een vriend of vijand kan zijn, weet niemand precies waar ze naartoe vluchten, of waarom. En er wacht hen een doel dat hun levens, en de levens van alle overlevenden, voorgoed zal veranderen. 

Het einde is gekomen. Nu gaat het beginnen.

'Iene miene mutte'

49 #2020

Iene Miene Mutte van M.J. Arlidge. Al veel langs gekomen en nu ben ik er ook maar aan begonnen.

Helen Grace is een intrigerende figuur. Ik kijk uit naar de volgende delen!

Het meisje was amper nog in leven toen ze het bos uit kwam lopen. Het verhaal van haar ontvoering was donkerder dan de meest verschrikkelijke nachtmerrie. Maar alles wat ze zei was waar. Elk gruwelijk detail. Een aantal dagen later wordt een tweede in shock verkerend slachtoffer gevonden en ontstaat er een patroon. In tweetallen worden mensen ontvoerd, vastgehouden en uitgehongerd. Vervolgens krijgen ze een duivels dilemma voorgelegd: doden of gedood worden. Inspecteur Helen Grace en haar team weten dat ze jacht maken op een ingenieuze psychopaat die zijn slachtoffers gebroken en vol schuldgevoel achterlaat. Niet alleen dienen ze als zijn visitekaartje, ze zijn ook de moordenaars. De slachtoffers lijken lukraak gekozen, de plaats van het misdrijf zorgvuldig uitgekiend. Iets moet alle slachtoffers met elkaar verbinden...

Maandag wasdag

Op zondagavond wordt de ketel op het gasfornuis gezet. Zwaar werk dat door mijn vader en moeder samen wordt gedaan. Alleen als ik laat naar bed ga maak ik het mee. De hele nacht staat de ‘witte was’ dan te sudderen.
’s Morgens na het ontbijt, mijn vader heeft zijn leren jas voor de buitendienst al aan, help hij mijn moeder de wasketel van het fornuis te tillen en brengen zij samen die volle ketel naar de kleine badkamer waar hij in de ‘wasmachine’ wordt gegoten. Was en heet water.

©Hannie Stork