Op mezelf

Met bonzend hart sta ik op de pont achter het Centraal Station te wachten op de overtocht.

Zou het lukken, zou ik eindelijk een eigen stek krijgen na drie jaar overal en nergens op af te zijn geweest? We zijn op de brommer, mijn schoonvader en ik, op weg van West naar Noord. In Nieuw Nieuwendam wordt gebouwd. Mijn vriend zit op de grote vaart en heeft zijn vader gemachtigd om te tekenen. Zal ik nu eindelijk de deur thuis uit kunnen en een eigen plek krijgen zonder ruzie en drukte…

Wij rijden rustig naar de Meeuwenlaan, de Waddenweg af het bouwgebied in. Ik zou willen racen, maar hij blijft altijd rustig.

Bovenover 141 is het adres waar we gaan kijken. De flat is kakelvers en nog nooit bewoond geweest. Een echte flat, met grote ramen, een balkon, twee kamers, keuken, badkamer èn wc.

Mogen wij nu een klein beetje geluk hebben. De huur is reusachtig, onze ouders liggen ervan wakker, maar wij denken het te kunnen redden.

Ik zie niet dat de buurt niet af is, dat er nog niet zoveel winkelaanbod is. Er staan geen bomen en de bestrating is nog niet op orde.

Er zijn meer kijkers, kapers op de kust. Ik kan ze wel wegkijken, die mensen die aan ‘mijn’ keukenkastjes zitten en uitgebreid op ‘mijn’ balkon staan te kijken.

Mijn schoonvader heeft de woning goedgekeurd, ik wil alleen maar.

Teruggekomen het formulier meteen ingevuld en op de bus gedaan. Nachtenlang lig ik wakker en maak berekeningen en richt de flat in en droom van een gezamenlijke toekomst.

Vanaf mijn werk bel ik iedere dag mijn schoonouders om te vragen of er al bericht is. Ik hoop toch zo dat het doorgaat. Ik kan niet langer zo thuis wonen.

Dan valt bij mijn schoonouders de envelop van de woningbouwvereniging op de mat.

Op 1 mei 1970 begint mijn eigen woongeschiedenis in het Plan van Gool in Noord.

Eindelijk op mezelf.

©Hannie Stork
Gepubliceerd op de OBA site als winnaar van de schrijfwedstrijd 100 jaar OBA, maart 2019.

Seriedromen

---------waar ben ik nu-------deze man, daar ben ik ooit verliefd op geweest---hoe kom ik hier-
Rondkijkend in de ruimte is het nu de kroeg waar ik vroeger veel kwam, maar vertaald naar het nu. Het voelt als thuiskomen en iedereen is er, nieuwe en oude vrienden en rare personages. De bitterzoete gevoelens die mij besluipen maken me kwetsbaar. Ik weet niet hoe ik moet reageren. Hij reageert op mij zoals ik toen had gewild, maar wat niet gebeurde.
Toen waren we vrienden, nu lijkt het anders te zijn. Hoe echt is dit?
Dit kan helemaal niet, terug in de tijd en de openheid die hij toont is vreemd, niet eigen, maar wel oprecht. Ik geef me eraan over. Wij omhelzen elkaar teder en zoenen uitgebreid. Ik ga er helemaal in op, maar toch maken mijn hersenen overuren. Dit, hoe dan?
Voorzichtig gelukkig zitten we bij elkaar, in erotisch zwijgen, hand in hand. Hij vertelt hoe hij mij gezocht heeft toen hij weer alleen was. Ik word daar blij van, maar blijf zwijgen.
De erotische geluksgevoelens laat ik mondjesmaat toe.
Waarom weet ik niet, waar komt het onderliggende wantrouwen vandaan. Ik ben in het hier en nu met hem. Daar moet ik van genieten, maar iets houdt mij tegen.
Er gebeurd van alles om ons heen. Wij zitten nu in een keldercafé, vrienden van vroeger staan verbijsterd naar ons te kijken. Zo kennen ze ons niet en laten dat luidkeels blijken.
Ik durf te hopen dat het echt gaat gebeuren, dat we nu echt samenkomen.
Hij neemt mij weer in zijn armen, dat is fijn. Mijn lichaam ontwaakt nu echt.
Plots zie in armen op zijn schouders en een vrouwengezicht naast zijn hoofd.
‘Ja, sorry, dit is mijn huidige vrouw’ Waarmee alle geluksgevoelens verdwijnen en het verdriet hard toeslaat.
Ik struikel naar buiten-------pak een fiets----een man rent mij na en springt achterop. Ik ken hem niet en wil hem kwijt door een gevaarlijke route te kiezen. De man lacht hard en klampt zich aan mij vast. Boos kies ik een steile en gevaarlijke smalle weg met bochten. Ik kijk de diepte in en word zelf bang.
Plots besef ik dat het een droom is en durf naar beneden te rijden met een spannend gevoel in mijn maag, of het een achtbaan is en ja steeds sneller-----
Dan wordt ik wakker met een onbestemd gevoel, verward, verdrietig.

©Hannie Stork

De vrouw in de spiegel

De vrouw in de spiegel

Ik maak ze allemaal af. Vandaag nog, met vergif. Ik wil rust!
Staand voor de spiegel zie ik een rustige gedisciplineerde vrouw met een alledaags uiterlijk. Keurig gekleed, een vrouw die haar leven keurig op een rijtje heeft. Mijn donkere, lastige haar ziet er zowaar redelijk uit. Mijn donkere kant wil er zo graag uit, maar dat kan niet dat mag niet.
Mijn verwardheid, chaos en boosheid, de angst om me te laten gaan. De kwelling om de schijn op te houden, om rustig te lijken.
Ik kan mijzelf niet eens recht in de ogen kijken. Mijn leven is een leugen. Mijn uiterlijk is een leugen. Het dagelijks leven een dwangbuis.
Waarom doe ik het niet? Een maaltijd met toevoegingen. Wat houd me tegen?
Opnieuw kijk ik in de spiegel en zie een uitgeputte huisvrouw die wanhopig probeert om de controle te houden, om alles goed te doen.
Die man en kinderen voor haarzelf laat gaan. Als bij toeval is het even rustig in huis. Het werk is gedaan. De kinderen nog niet thuis. De spiegel in de gang heeft mijn blik gevangen en daar sta ik dan.
Kijkend naar mijzelf realiseer ik mij dat de dwang die ik voel mij niet wordt opgelegd. De drukte en het werk leg ik mijzelf op. Ik realiseer mij dat de druk niet van buitenaf komt om een ‘goede’ vrouw te zijn en schrik van die gedachte.
Het is of er iets van mij afvalt. Er borrelt een gevoel op dat ik vergeten was.
Ik mag er ook zijn. Ik was een compleet persoon en dat wil ik weer worden.
In de spiegel glimlacht mijn beeld nog niet, maar de grauwheid van mijn gedachten neemt af. Ik moet meer voor mijzelf opkomen, meer ruimte nemen en iets gaan doen wat alleen voor mijzelf is.

©Hannie Stork