Er werd leuk over geschreven en het onderwerp is mij natuurlijk ook niet onbekend. Het eerste stuk was inderdaad leuk en herkenbaar. Helaas begon na de helft van het boekje er sleets in te komen, opsommend, herhalend was de charme als snel verdwenen.
Als novelle met de helft van de inhoud zou het een leuk kort verhaal zijn geworden. Nu laat het een vreemde nasmaak na over andermans familie.
Een zilveren uierprikker, twee Delftsblauwe tegeltjes, drie mottige knuffelberen. Na het overlijden van hun moeder moeten Gerbrand Bakker en zijn broers en zus het ouderlijk huis leegruimen en de boedel verdelen. Hoe maak je zo’n verdeling? Welke verhalen schuilen er achter al die voorwerpen, en waarom staan die verhalen soms haaks op elkaar? Of moet je de ‘emotionele waarde’ wegdenken en de dingen gewoon ding laten zijn? Over sommige objecten wordt flink gedebatteerd. Niet alleen over de kostbare gevallen; ook een paar doosjes paracetamol kunnen plots tot hevige discussie leiden. Soms moet een loting het pleit beslechten. Maar uiteindelijk komen de zes nabestaanden er altijd uit in goede harmonie, misschien omdat de woorden van hun moeder nog altijd nagalmen: ‘Wie ruzie maakt, krijgt niks!’ Bakker classificeert de spullen die hij uitkiest en herinnert zich aan de hand van een stapeltje agenda’s de laatste jaren van moeders leven. En dan doemt onvermijdelijk de vraag op: wat moeten zíj nu met die spullen, met de Friese staartklok en oma’s ezeltje?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten